18. januar 2018
Bønarlisti
Bi­i­ fyri ...
  • Olofson í Mongolia
  • Bíbliuskúlin í Arba Minch, Etiopia
Vís allan listan »
 








KrepputÝ­ er prˇvt°kutÝ­
19. juni 2009
Vit læra ofta meir av tí, sum miseydnaðist, enn av viðráki og tí, sum eydnast væl her í lívinum.
Vit læra ofta meir av tí, sum miseydnaðist, enn av viðráki og tí, sum eydnast væl her í lívinum. Størstu læruna fáa vit, tá ið vit ganga ígjøgnum krepputíðir og mótvind. Kreppan er sum ein próvtøka. Eftir eina ávísa lærutíð kemur altíð ein próvtøka. Tað er ein tíð, har vit skulu prógva, at vit hava lært okkurt. Tað er tað, sum trongdirnar og mótburðurin snúgva seg um.
“Og tú skalt hava í huga, hvussu Harrin, Gud tín, í hesi fjøruti árini hevur leitt teg í oyðimørkini, til tess at eyðmýkja teg og royna teg og vita, hvat ið mundi búgva tær í hjarta, hvørt tú vildi halda boðorð hans ella ikki.” 5. Mós. 8,2.
Kreppan fær ofta teir lutir, sum eru soknir niður á botn í lívi okkara, upp til yvirflatuna. Alt tað skitna kemur upp til yvirflatuna, tá ið kreppan herjar á. Tað er sum við gruggutum vatni, sum hevur staðið leingi í einum glasi. Alt tað skitna fellur niður á botn, meðan vatnið í erva er klárt. Men um tú av óvart kemur undir glasið, verður vatnið aftur gruggut og skitið. Tí kann kreppan sammetast við eina próvtøkutíð, har vit skulu roynast. Jesus upplivdi eisini uppgerðina við djevulin í oyðimørkini. (Luk. 4) Men hann sigraði á honum og stóð royndina. Tað er ikki fyrr enn eftir hetta, at hann byrjaði sína almennu tænastu í kraft Heilaga Andans.
Okkara lyndi mennist kanska mest í mótráki. Mótvindur er betri enn framgongd, tá ið tað ræður um at snikka til okkara lyndi og muru. Mótvindur pressar okkum nærri Gudi. Ódnirnar gera, at røturnar á trøunum leita djúpari niður í skógarbotnin. Tað er ikki neyðugt hjá okkum at óttast ódnirnar í lívi okkara. Jesus møtti lærusveinunum í ódnini við orðunum: Óttast ikki. Hann hevði tamarhald á øllum. Tað hevur hann altíð. Óttast altso ikki ódnina. Gagnnýt heldur mótvindin, so tú kemur upp at flúgva. Lær at kenna tær ómetaligu kreftirnar í mótvindinum. Gert tú tað, kanst tú brúka stormin, so tú gerst sterkari. Tann, stormurin, sum er sendur móti okkum at forkoma okkum, kann gagnnýtast, so hann verður ein framdráttur, sum ger, at vit koma uppaftur longur fram og enn hægri upp. Tað er í ódnini, at vit búnast og mennast. Tað er í storminum, at vit læra at flúgva. Tað er í storminum, at vit læra at finna okkara fasta støði á klettinum, Kristusi.
Tað er á djúpum vatni, vit læra at svimja. Tað læra vit ikki í einum grunnum smábarnahyli! Tað var í ódnini, at Pætur lærdi at ganga á vatninum. Tað var, tá ið ísraelsmenn vóru hart trongdir, hina ferð tá ið egyptar lupu á aftanífrá, at Gud læt Reyðahavið upp.

Effie Campell týddi

Kirkjuliga Missiónsfelagið
Purkuger­i 7.
FO-100 Tórshavn
Tel 316750
Fartel 212856

Email: kmf@kmf.fo